د پيغمبر اسلام(ص) له رحلت نه انکاراو له قران مجيد نه د حضرت عمر ناخبري

خداے د ګران پيغمبر حضرت محمد مصطفی (ص) له رحلت نه پس هغه وړومبنۍ واقعه چې مسلمانان ورسره مخامخ شول د دويم خليفه لخوا د هغوي له رحلت نه د انکار کولو موضوع ده چې د رسول اکرم (ص) د کور په وړاندې يې توره راوويسته او چغه يې کړه: (( چې څوک ووائی چې پېغمبر(ص) رحلت کړے دے نو پدې تورې سره به يې سر غوڅوم )) او د حضرت ابن عباس(رض) او نورو ويناوې او د دې ايت قرائت چې مطلب يې دا ؤ چې ((پيغمبراکرم (ص) به هم لکه د نوروپېغبرانو  په شان رحلت کوي)) (١) په هغه باندې اثر ونه کړو تر دې چې وړومبے خليفه چې له مدينې نه بهر ؤ راورسيد هغه د دويم خليفه چغو ته بې له پامه نېغ د پيغمبر اکرم(ص) کور ته ننوت او د هغه حضرت (ص) د مخ له څرګندولو او ښکلولو وروسته جومات ته راستون شو او اعلان يې وکړ چې رسول الله (ص) رحلت کړے دے او بيا يې هماغه ايت تلاوت کړ. دويم خليفه وويل ما لا تر اوسه دا ايت نه ؤ اوريدلے. (٢)

که څه هم سني وروڼه په دې باب دا توجيه کوي چې حضرت عمر (رض) په رسول اکرم (ص) باندې دومره مئين ؤ چې يې دا خبره يې نۀ شوه برداشت کوله چې هغه حضرت له دنيا نه رحلت کړے دے. حال دا چې زمونږ په خيال چې له اهلبېتو عليهم السلام چې د هغه حضرت د زړۀ ټوټې وې  نه زيات څوک په پېغمبراکرم (ص) باندې عاشقان نۀ ؤ  خو هغوي داسې څه حرکت نۀ دے کړے ځکه چې له دنيا خاتم النبين (ص) نه مخکښې يو کم يو لک انبياء له دنيا نه تلي دي او هيڅ يو پېروکار يې داسې حرکت نۀ دے کړے. بله دا چې په اسلام کښې د دې خبرې چې څوک ووائي د خداے ګران رسول (ص) وفات دے سزا سر پرې کول نۀ دي.

نو ځکه مونږ له دې واقعې نه دا مطلب اخلو چې حضرت عمر (رض) نه غوښتل چې له دې واقعې نه زيات خلق خبر شي او ټول راغونډ شي او د رسول الله (ص)  وصيت مطابق د حضرت علي (ع) سره بيعت وکړي او بله داچې د زياتو خلقو له خبرېدو نه مخکښې مخکښې به د هغۀ يار حضرت ابوبکر (رض) هم راورسيږي او د خلافت په مسئله ورسره صلاح مشوره وکړي.او بيا هم هغه وشول چې مونږ يې په تاريخ کښې لولو. له دې نه علاوه له دې واقعې نه دا هم معلوميږي چې حضرت عمر (رض) د علم له لحاظه په خاصه توګه د قران له علم نه ډېر بې خبره ؤ همدا وجه ده چې له دغه ايت نه چې پکښې په صفا ټکو کښې د رسول الله (ص) د رحلت کولو خبر ورکړے دے ناخبره ؤ او په دغه کم علمۍ باندې يې خبله اعتراف وکړ.

————————————————————————————–

ماخذونه:

 (١)- وَمَا مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ وَمَن يَنقَلِبْ عَلَىَ عَقِبَيْهِ فَلَن يَضُرَّ اللّهَ شَيْئًا وَسَيَجْزِي اللّهُ الشَّاكِرِينَ يعنې (( او نۀ دے محمد مګر يو رسول  چې له دۀ نه مخکښې هم رسولان تېر شوي دي نو که دې وفات يا قتل کړې شي نو تاسو به بيا وروستو حال ته ستنېږئ نو هر چا که داسې وکړل نو هغه خداے ته هيڅ نقصان نه شي رسولې او نزدې ده چې خداے شکر کوونکو ته اجر ورکړي ( سوره آل عمران آيت١٤٤ )

(٢)- تاريخ طبری ج٣ ص٢٠٠، کامل ابن اثير ج٢ ص٣٢٣، شرح ابن ابی الحديد ج١ ص١٢٨

بني اميه د حضرت عمر په کلام کښې

اميرالمومنين علي عليه السلام په نهج البلاغه کښې وضاحت کوي چې بني اميه چې د مکې د فتحې په ورځ د مسلمانو تورزنانو د تورو تر سيوري مسلمانان شول،«فوالذي فلق الحبة و برأ النسمة ما أسلموا و لكن استسلموا و أسروا الكفر، فلما وجدوا أعوانا عليه أظهروه» قسم په هغه خداے چې دانه يې وچوله او انسان يې پېدا کړ دغه د بني اميه خاندان د مکې د فتحې په موقع اسلام راونړۀ بلکې د اسلام تظاهر يې کوۀ او خپل کفر يې په خپل باطن کښې پټ کړ او د صفين په جنګ کښې يې د ځان لپاره ملګري او مرستندويه پېدا کړل او هغه څرګند کړل.(نهج البلاغه، نامه16)

د بني اميه خاندان په حقله د اميرالمومنين عليه السلام وېنا دا ده. عجيبه دا چې سني بزرګانو له حضرت عمار ياسر (رض) نه  نقل کړي دي چې پېغبراکرم صلی الله عليه و آله د هغۀ په حقله وفرمايل: ((عمار مع الحق و لحق مع عمار، يدور معه حيث دار.)) ((يعنې عمار له حق سره دے هر طرف ته چې عمار (رض) وي حق هم هغه طرف ته دے.))

و تقتله الفئة الباغية، عمار يدعوه إلي الجنة و يدعوهم إلي النار. ((او هغه به باغي او ظالمه ډله وژني. عمار به هغوي د جنت لور ته رابولي او هغوي به هغه د دوزخ لوري ته دعوت کوي.)) (صحيح بخاري، ج3، ص207)

هغه عمار ياسر (رض) د بني اميه د خاندان په حقله وائي:

و الله ما أسلموا و لكن استسلموا و أسروا الكفر فلما رأوا عليه أعوانا أظهروه.

((په خداے قسم چې دې د بني اميه خاندان اسلام نه دے قبول کړے او کفر يې پټ کړ….)) (مجمع الزوائد هيثمي، ج1، ص113)

سيوطي د لاندې مبارک ايت په تفسير کښې ليکي:

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَةَ اللَّهِ كُفْرًا وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دَارَ الْبَوَارِ. (إبراهيم/28)

عن عمر بن الخطاب رضي الله عنه في قوله: ألم تر إلى الذين بدلوا نعمة الله كفرا، قال: هما الأفجران من قريش، بنو المغيرة و بنو أمية؛ فأما بنو المغيرة: فكفيتموهم يوم بدر و أما بنو أمية: فمتعوا إلى حين.

((د دويم خليفه له قوله نقلوي چې له دې ايت نه مراد د قرېشو دوه قومونه بني مغيره او بني اميه دي. خو د بدر د جنګ په ورځ تاسو بني مغيره ته سخت ګوزار ورکړ او د مسلمان امت له سر نه مو د هغوي شر د همېش لپاره ختم کړ خو د بني اميه شر تر مودو پورې د مسلمانانو په سر موجود دے.))

درالمنثور، ج4، ص84 – تفسير طبري، ج13، ص46 – فتح الباري ابن حجر ج7، ص235 – فتح القدير شوكاني، ج3، ص111 – ميزان الإعتدال ذهبي، ج3، ص295 (بې له شکه چې حضرت عثمان (رض) هم د بني اميه له خاندان څخه دے)

له شرعي حد جاري کولو نه د حضرت عمر ناخبري

د قدامه بن مظعون نومې سړي شراب وڅښل عمر وغوښتل چې په هغه باندي شرعي حد جاري کړي يعني اتيا متروکې يې ووهي. قدامه وويل په ما باندې د حد جاري کول صحيح نۀ دي.ځکه چې خداے پاک فرمائې: “هغه کسان چې ايمان يې راوړی او نيک کارونه يې کړي دي په هغه څۀ کښې چې خوري يې تر هغه وخته پورې چې متقيان وي او نيک عملونه کوي هيڅ باک نشته“

عمر چې دا خبره واوريده نو په هغۀ يې حد جاري نه کړو حضرت امام علی(ع) ته خبر ورسيد هغه عمر ته راغی او پوښتنه يې ترې وکړه چې ولې دې خداے قانون اجراء نۀ کړو، عمر ورته هماغه ايت ولوست، حضرت امام علی(ع) وفرمايل قدامه په دې ايت کښې نه شامليږي ځکه هغه کسان چې په خداے يې ايمان راوړی او نيک کارونه کوي د خداے حرام کړي څيزونه په ځان نۀ حلالوي، قدامه راوغوړه او ورته ووايه چې توبه وباسي که توبه يې وکړه نو حد پرې جاري کړه او که وې نۀ کړه نو بيا دې ووژل شي ځکه چې د شرابو د څښلو د حرام والي په انکار سره له اسلامه وتلی دے. د حضرت علي (ع) په دې خبره حضرت عمر (رض) پوه شو قدامه راوغوښتل شو توبه يې وکړه او له خپلو خبرو نه يې لاس واخېست. حضرت عمر (رض) هم  (د مردتد کېدو په خاطر) د هغۀ له وژلو نه لاس واخېست خو بيا نه پوهېدۀ چې د شراب خورۍ حد پرې څنګه وخېژوي. نو حضرت علي (ع) ته يې وويل چې په دې کار کښې زما لارښوونه وکړه چې حد څنګه جاري کړم؟ حضرت امام علي (ع) ورته وويل: د شراب خور حد اتيا کوړې دي  او بيا يې (د دې خبرې په تعدل کښې) وفرمايل: رښيتا خبره دا ده چې که شراب خور شراب وڅښي نو نشه کيږي او چې کله نشه شو نو بيا هزيان او بکواس کوي او چې کله يې بکواس شروع کړ نو تهمت لګوي. حضرت عمر (رض) هم مجبور شو او د حضرت علي (ع) خبره يې ومنله او قدامه ته يې اتيا کوړې ورکړې.[1]

---

[1] - مناقب الابن شهر آشوب، الارشاد، بحار ٤٠ ټوک، ٩٧ باب ٢٤٩ مخ، ٢٣ حديث